Jessica

Gistermiddag was het dan zover. Ik zou met 61 kaarten op bezoek bij Jessica. En zo zien 61 kaarten er uit
Ik had zelf een nog een bruine papieren tas en die heb ik maar even gepimpt en daar pasten de kaarten gelukkig allemaal in.
En dit is de droomdeken voor Jessica, die ik voor haar gekregen heb via de stichting Regenboogboom Is hij niet schitterend???? Ik weet niet wie hem gemaakt heeft, maar heeeeel erg hartelijk bedankt.
"Gewapend" met deze kado's stapte ik in mijn auto en reed naar het UMCG in Groningen, ik vond zowaar zonder problemen een parkeerplaats.
Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik toch een beetje schrok toen ik Jessica in haar bed zag liggen. Ik weet niet wat ik verwachtte, maar ik zag meer slangetjes dan me lief was. Jessica is van nature een stil en bescheiden meisje maar ik kon zien dat ze aangenaam verrast was door de dingen die ik meegenomen had. De quilt vind ze schitterend en hebben we direkt aan het voeteneinde van haar bed gelegd. Daarna zijn we een uur bezig geweest met het openen en bekijken van alle kaartjes. En ik moet zeggen dat sommigen van jullie erg creatief geweest zijn!! Namens Jessica bedankt voor alle lieve, leuke, grappige kaarten en dito wensen. Ze heeft niet genoeg ruimte om de kaarten op te hangen, maar het tasje is momenteel een goed tehuis.
Het gaat heel langzaam weer een beetje vooruit. Volgens haar moeder kun je merken dat er nu veel voor haar gebeden wordt en ik geloof zelf ook dat dat een krachtig middel is. Zowel de dosering van de morfine als van de antibiotica wordt verlaagd en dat is een goed teken. We hebben nog een aardige tijd zitten keuvelen over ditjes en datjes en iets wat voor mij heel herkenbaar was, was haar opmerking over haar haar dat die ochtend gewassen was. Ik weet zelf hoe vreselijk het is als je een tijd in het ziekenhuis ligt en je haar er niet meer uitziet. Dus daar hebben we wel even om zitten grinniken.
Toen ik haar vroeg wat ik kon doen om haar echt blij te maken, zei ze; me mee naar huis nemen. Jullie snappen wel wat dat met me deed. We hebben nu een pact, ze gaat haar uiterste best doen om uiterlijk 27 juni weer thuis te zijn en dan gaan we een feestje vieren. Dus veel bidden, veel kaarsjes branden en veel positieve gedachten naar Jessica sturen, wie weet lukt het.
Er komen nog steeds kaartjes binnen, dus volgende week ga ik weer naar Jessica toe met de rest. Het is allemaal best heftig, maar het is het allemaal zo waard!!
Toen ik gisteravond naar huis ging, reed ik een regenboog tegemoet. Ik had geen mooier symbool kunnen krijgen. Ik houd jullie op de hoogte.

This story is about my neighbourgirl Jessica, she's 19 and needs a new kidney. I'll post an English entry about her on my other blog Memorybox