Jessica II en brokkenpiloot

Toen ik maandagavond thuis kwam van een lang weekend Bunschoten, lagen er al weer 17 kaarten voor Jessica, een mooi stapeltje dus. Het was de bedoeling dat ik die deze week nog zelf langs zou brengen, maar helaas zijn de plannen gewijzigd, daarover straks meer. Ik heb de kaarten vanmiddag bij de buuf langsgebracht en even bijgepraat. Het gaat weer een stuk beter met Jessica, ze ligt weer op haar oude afdeling en alle drains, infusen, morfine en antibiotica is verdwenen. Alleen de sonde heeft ze nog wel, toch begint dat er ook positief uit te zien, sinds maandag heeft ze niet meer overgegeven en ze begint weer trek te krijgen. Ik ben er van overtuigd dat al het bidden, de kaarsjes, de positieve gedachten (ook in de vorm van de kaartjes) meegeholpen hebben aan dit lichte herstel. Natuurlijk zijn haar problemen nog niet opgelost en moet er nog steeds een donor gevonden worden, maar het zou toch heerlijk zijn als ze binnenkort gewoon weer naar huis kan tot het zo ver is.

Tja, en dan de brokkenpiloot, ikzelf dus. Sommigen herinneren zich misschien nog dat ik begin maart mijn knie verdraaid heb en daarbij mijn kniebanden heb verrekt. Ik moest toen rust houden, een strakke kous om mijn knie en krukken om die knie te ontlasten. Eigenlijk ging het de laatste tijd heel erg goed, ik liep af en toe zelfs al weer op hakken. Maar afgelopen zondagmiddag ging het mis. Ik liep over het tuinpad van mijn vriendin, dit tuinpad wordt aan de zijkanten omzoomd door een 0pstaand stenen randje waar de vrouwenmantel weelderig overheenbloeit. Ik liep iets te dicht op de rand, miste een bocht in het pad, struikelde en lag vervolgens kreunend languit. Mijn rechter hand, elleboog en knie zijn ontsiert door enorme schaafwonden, maar wat eigenlijk veel vervelender is, is dat mijn kniebanden van mijn linkerknie weer een enorme klap hebben gekregen, dus ik loop er weer net zo bij als in maart. Tja, beter uitkijken de volgende keer?

I received 17 more cards for Jessica over the weekend. Jessica is slowly on the mend and we all hope that she'll soon be able to come home again, whilst waiting for a kidneydonor. I wanted to bring her the cards myself, but I had a little accident. I tripped and fell over and really hurt my knee in the proces. Driving the car is almost impossible so I took the cards over to Jessica's mum, who will give them to her. In the meantime I'm hopping along, giving my knee as much rest as needed and hoping that it will heal very quickly.